In het jaar 2000 hebben regeringsleiders van 189 landen afgesproken om vóór 2015 de belangrijkste wereldproblemen aan te pakken. Er zijn acht concrete doelstellingen vastgelegd: de Millenniumdoelstellingen (Millennium Development Goals of MDG’s). Deze doelstellingen zijn niet nieuw, maar voor het eerst is er een algemene consensus over de agenda en de concrete resultaten die moeten worden behaald:

1- De grootste armoede en honger uitbannen
2- Basisonderwijs waarborgen voor iedereen
3- De gelijkheid tussen de geslachten en de autonomie van vrouwen bevorderen
4- De kindersterfte terugdringen
5- De gezondheid van moeders verbeteren
6- Strijd leveren tegen HIV/aids, malaria en andere ziekten
7- Actief werken aan een duurzaam milieu
8- Werken aan een mondiaal partnerschap voor ontwikkeling

In de gesprekken rond de MDG’s is één groep duidelijk onzichtbaar, namelijk de personen met een handicap. Handicap wordt in geen van de doelstellingen, noch in de indicatoren, implementatieplannen, enz. vermeld. Bovendien worden personen met een handicap of hun organisaties niet bij dit proces betrokken.

Internationale agentschappen, donoren, regeringen en andere actoren menen vaak dat handicap louter een medische oplossing vereist. Net zoals gender en milieu is handicap echter een transversaal thema. Opdat personen met een handicap maximale kansen tot participatie in de samenleving krijgen, moet er dus niet louter gefocust worden op de specifieke noden die resulteren uit de handicap, maar moet men bovenal de sociale aspecten van uitsluiting aanpakken.

Personen met een handicap moeten gelijke kansen krijgen tot deelname in de maatschappelijke ontwikkeling. Dit betekent een ontwikkelingssamenwerking vanuit een mensenrechtenperspectief. Een inclusief ontwikkelingsbeleid is noodzakelijk waarbij in alle fasen een diversiteitsdimensie zit ingesloten die de noden, wensen en participatie van personen met een handicap in acht neemt. Enkel op die wijze zullen de Millenniumdoelstellingen kunnen worden bereikt.